Sposób deglacjacji, wiek zanurzenia i tempo podnoszenia się terenu na zachód i wschód od Zatoki Hudsona w Kanadzie

Abstrakt

Kierunki ruchu lodu w szczytowym etapie ostatniego zlodowacenia Wisconsin można wywnioskować jedynie z transportu głazów narzutowych, położenia zewnętrznych moren czołowych oraz obszaru największej reakcji izostatycznej. Kolejne położenia czoła lądolodu podczas deglacjacji są wyraźnie widoczne dzięki morenom De Geera poniżej granicy morskiej oraz innemu rodzajowi moreny w obszarze wynurzonym. Lądolód kontynentalny rozpadł się na dwie części w momencie, gdy Kotlina Zatoki Hudsona uwolniła się od ostatniego lądolodu. Ostateczne położenie krawędzi lodowych na zachód od Zatoki Hudsona jest wyraźne dzięki morenom, jeziorom zaporowym, kanałom glacifluwialnym i kierunkach przebiegu rys lodowcowych. To położenie ostatniego lądolodu na zachód od Zatoki Hudsona zostało nazwane „działem lodowym Keewatina”. Badania geologiczne, archeologiczne i datowania radiowęglowe wskazują na podobieństwo wydarzeń wokół Zatoki Hudsona, które rozpoczęły się w momencie uwolnienia Kotliny Zatoki Hudsona spod lądolodu. Morze, które rozprzestrzeniło się wokół Zatoki Hudsona między 5000 a 6000 rokiem p.n.e., nosi nazwę „Morza Tyrrella”. Późniejsze tempo wynurzania się lądu zostało zmierzone poprzez datowanie materiałów organicznych, muszlowych i kostnych związanych z liniami brzegowymi. Tempo wypiętrzania spadło z początkowego, szybkiego wypiętrzania około 600 cm na stulecie do późniejszego, znacznie niższego, wynoszącego od 30 do 90 cm na stulecie. Nieco cieplejszy klimat niż obecnie miał miejsce około 3000 roku p.n.e., o czym świadczy datowanie radiowęglowe pogrzebanych szczątków roślin, które obecnie mają bardziej południowy zasięg.