„MÓWIĄC NIE TYLKO DO SIEBIE”. POEMAT PROZĄ I GŁOS JULII HARTWIG

« EN PARLANT NON SEULEMENT À SOI-MÊME ». LE POÈME EN PROSE ET LA VOIX DE JULIA HARTWIG

Abstrakt

 Artykuł poświęcony jest oryginalnej koncepcji poematu prozą Julii Hartwig, charakte­rystycznej formie jej miniatur literackich ujawniających znaczenie głosu (praktyk mó­wienia) i wymiaru wokalności. Autor skupia się na dyskursie i sposobie intermedialnego współtworzenia zapisu oraz interpretacji podwójnego archiwum literatury na tle tradycji poematu prozą. W centrum jego uwagi pozostaje tom poezji Mówiąc nie tylko do siebie. Poematy prozą, a zwłaszcza tytułowy wiersz, w trzech różnych wersjach (w Wierszach wy­branych z 2014 roku z dołączoną autorską realizacją głosową). Ustalenia dotyczące zna­czenia autorskiej realizacji głosowej i sensu formuły Julii Hartwig prowadzą do próby no­wego usytuowania literackich miniatur. Zaproponowana interpretacja „poezji okruchów” ujawnia, po pierwsze, skomplikowany status poematu prozą uprawianego przez Hartwig i zarazem istotny punkt odniesienia dla jej koncepcji poezji w ogóle, a po drugie – w szer­szym kontekście – problem literatury intermedialnej w dzisiejszej kulturze akuzmatycznej.

« EN PARLANT NON SEULEMENT À SOI-MÊME ». LE POÈME EN PROSE ET LA VOIX DE JULIA HARTWIG

Résumé
Cet article est consacré au concept original du poème en prose de Julia Hartwig, forme caractéristique de ses miniatures littéraires, qui révèlent l’importance de la voix (la pratique de la parole) et la vocalité. L’auteur se concentre sur le discours et la manière dont s’articulent la co-création intermédiale de l’écriture et l’interprétation d’une double archive littéraire dans le contexte de la tradition du poème en prose. Son attention se porte plus précisément sur le recueil de poésie Mówiąc nie tylko do siebie. Poematy prozą [En parlant non seulement à soi-même. Poèmes en prose], et en particulier sur le poème éponyme du recueil, dans ses trois versions différentes (dont celle tirée de Wiersze wybrane [Poèmes choisis] de 2014, qui est accompagnée d’une interprétation vocale de la poétesse). Les conclusions concernant la portée de l’interprétation vocale de l’auteure et le sens de la formule de Julia Hartwig permettent d’esquisser une nouvelle approche de ses miniatures littéraires. L’interprétation proposée de la « poésie des miettes » révèle d’une part le statut complexe du poème en prose pratiqué par Hartwig, et d’autre part un point de référence important pour comprendre sa conception de la poésie en général. Dans un contexte plus large, elle soulève également la question de la littérature intermédiale dans la culture acousmatique actuelle.

MOTS-CLÉS Julia Hartwig ; poème en prose ; voix ; écoute ; culture acousmatique

_{Cet article a été traduit du polonais vers le français par Dorota Walczak-Delanois et Yoana Ganowski.
Artykuł został przetłumaczony z języka polskiego na język francuski przez Dorotę Walczak-Delanois i Yoanę Ganowski.}